تبليغاتX
موهبت
 

به نام نامی عشق ...

دوست دارم تمام دوست داشتنی های جهان هستی را و

عشق می ورزم به تمام عشق ورزیدن های صادقانه ایی

که قابل ستایش است. همه دوست داشتنی که بر خواسته از

عشق الهی است و نور الهی در آن ساری و جاری است .

نوری که هدایت کننده دلها و قلبهای اگاه است .

 

 

سلامی به گرمی عشق ، عشقی آسمانی

سلامی به گرمای حس زیبای حضورت ، همیشه جاری

سلامی به گرمای دستان مهربانت ، که در سحرگاهان با

عشق می فشارم و لبیک لک لبیک گویان سر بر سجده

 شکر می نهم ، تا عشقی دوباره و دوباره در رگ و خون

جاری شود ، عشقی به وسعت جهان هستی .

 ولی نمی توانم وسعت آن را بیان کنم ، ! 

 به بزرگی عشق و مهربانی که نثارم کردی ، !

ولی باز  حد و مرزش را نمی توانم بیان کنم ،!

دستانم را با عشق بالا می برم ، بالای بالا ، ولی باز قامتش ؟

به اندازه اشتیاقی که اگاهی بر آن دامن می زند.

چگونه ترا بخوانمت ..

به چه نامی صدایت کنم ...

چگونه با تو سخن را آغاز کنم ، و سر آغاز کلامم چه باشد ؟

که بدور از تمام دلبستگی ها و منیت ها باشد .

چگونه بگویم بیقرار کوی تو ئم و قسط دارم مقیم کوی تو

باشم.

گفتم :

گفتم دل و دین بر سر کارت کردم

                        هر چیز که داشتم نثارت کردم

گفتا :

گفتا تو که باشی که کنی یا نکنی

                                این من بودم که بیقرارت کردم

 

آری، تو بودی که من را از بی قرار بودن ، به بر قراری ، و

اکنونی که در گذشته و آینده نباشد و تو در آن همیشه جاری

و من با درکی عظیم تر و شفاف تر بر خود واقف شوم و بیابم

چگونه سنگینی وجودی خود را رهایی بخشم و بال بگشایم

تا بتوانم به وصل تو برسم .

باید قدری بر من واقع شود، فی احس التقویم

همواره تو را می طلبم ....

 

                  خبر از بهار دارم ، سر وصل یار دارم

                   همه بر قرار اویم ، که از قرار دارم

                شب خلوت نگارم ، به غنیمتش سر آرم

               سر سجده می گذارم ، که وصال یار دارم

           من از آن پیاله مستم ، که تو داده ایی به دستم

            سر و جان فدای دستت ، همه شب خمار دارم

                          تو بریز تا بنوشم ....

                                  تو بریز تا بنوشم

                        ز خمار خود بجوشم

                بر چون تو پرده پوشی ، گنه آشکار دارم

                تو بیا که شب سر آید ، سحری ز نو بر آید

                        دلم از خطر در آید

            همه روز تنگ دستی ، به سر آورم به مستی

              که گدا و شاه خویشم ، ز می اقتدار دارم

              ز تو دم زند کلامم ، که سخن رود به کامم

               من خامه زن ، که خامم ، ز تو اعتبار دارم

               به امید وصل سالک ، غم هجر می زدایم

                به خیال سبزه رویی ، دل خود بهار دارم

 

      ای که عشقت بهانه ی من ......

بهانه ایی برای هر لحظه با تو بودن و بهانه ایی ، برای

رسیدن به تو ، ای با شکوه ترین عشق ،

ای زیباترین کلام...

در این سرای بی کسی ، کسی به در نمی زند.تنها تو را

می جویم، تو را که بزرگترین و گرانبها ترین دارایی من هستی .

تو که باشی ، همه چیز هست و حقیقت به منظر ظهور می رسد .

الهی ....

از طریق حلقه واعتصمو به رحمانیت الهیت متصل می شوم

و تسلیم و شاهد در کوی تو قدم بر می دارم و به پیش

می روم . راهی است که خود پذیرفته ام و هرگز پا پس

نمی گذارم.

 

                 گفتی مرا بخوان.........خواندیم و خاموش

                 پاسخ همین...............تنها ترا شنیدن است

 

                   عاشقانه دوستت دارم ، دوستم داشته باش

                                         ....................................

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 13:29  توسط موهبت  |