تبليغاتX
موهبت
 

هوالعشق...

 

 

         پیش من آوازت ،آواز خداست

               عاشق از معشوق ، حاشا که جداست

                  اتصالی بی تکلف بی قیاس

        هست رب الناس را با جان ناس

                        اتصالی که نگنجد در کلام

 

خالق و نقاش هستی چه زیبا جهانی را ، پرده در پرده

هر کدام را در پس هم در بوم آفرینش ، قلم وجود زده که

برای درک حقیقت آن ، باید ناظر باشی و خاموش .

تا پرده دار رازهای عالم ، پس از آنکه محرم شدی به اجرام

رضا و شاهد در حلقه طوف معرفت به درک بندگی اش

متناسب به ظرفیت پذیری ، فرایضی به تو واجب می شود.

و عاشقانه و بی تاب و مرتعش می شوی و مقام در اولین

پله نردبان خلقت یعنی شعور ارتعاش ، که در این پله خواهی

دید همه چیز را در نوسان و ضربان و مجاز.

پله دوم آن شعور زمینی که شامل ، ماده و مولکول و انرژی

که سبحان الله گویان بوده.

در پله سوم شعور حیات شامل جانوران ریز و درشت ، که به

سجده خالق خود مشغول.

در پله چهارم شعور تعقل غریزی که این شعور همان قانون

نرم افزاری حاکم بر تمام ذرات هستند .

پله پنجم شعور تعقل غیر غریزی منزل دلیل و استدلال و

سجده فرشتگان بر انسان را می بینی .

و پله ششم  شعور عشق است . ذوق ،شوق و  شعف

عاشق که می خواند اسمای خود را ، که خود عشق الهی

به او آموخته است.

                 

                     تا تو پیدایی خدا باشد نهان 

 

                  تو نهان شو تا که حق گردد عیان

 

               برو تو خانه ی دل را فرو روب

                      مهیا کن مقام و جای محبوب

               چو تو بیرون روی ،او اندر آید

                          به تو بی تو ، جمال خود را مینماید

 

            

                                 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                                             ....................................................

 

 

                                            .....................................

                                                      ......................................

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387ساعت 9:43  توسط موهبت  | 
 

هوالعشق

 مسیر کمال و رسیدن به وحدت ، ارتقاع نگاه را افزایش

می دهد و آدمی را در خود چنان غرق  می کند ، تا جایی

 که دیگر خود را نمی بینی . و تنها چیزی که هویدا ست

 خود خود ، خداست.

علت عاشق ز ملتها جداست

                      عاشقان را ملت و مذهب جداست

مخلصین خدا، به یک نقطه نظر می رسند و مجموعه ایی را

را بطور کامل می بینند که ، همه چیز تجلی الهی است.

 

              

    

                   کفر و دین در بر عشاق نکو کار یکی است

                    کعبه و بتکده و سبحه و زونار یکی است

                         اگر از دیده تحقیق به عالم نگریم

            عشق و معشوقه و عاشق ، دل و دلداده یکی است

                    مختلف گر چه بود ، درد من و درمانش

              خوش دلم زان که طبیبم یک و عطار یکی است

         

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم آبان 1387ساعت 14:52  توسط موهبت  | 
 

به نام نامی دوست...

 

     به زیبایی قسم ، از هرچه غیر نام توست ، سیرم

           خدایا....

  مهربانم ، نور ایمان ،عشق پاکت، را مگیر از من که میمیرم

 

 عاشقی جرم قشنگی است...............

                ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

              چند روزی است که تنها به تو من اندیشم

 

              به تو آری ، به تو یعنی به همان منظر دور

              به همان سبز صمیمی ، به همان باغ بلور

 

            به همان سایه ، همان وهم ، همان تصویری

               که سراغش ز غزلهای خودم می گیری

 

                 به همان زل زدن از فاصله دور به هم

                یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم

 

                  به تبسم ، به تکلم ، به دل آرایی تو

              به تماشا ، به خموشی ، به شکیبایی تو

 

             به نفسهای تو در سینه ی سنگین سکوت

               به سخنهای تو با لهجه ، شیرین سکوت

 

          شبح یی چند شب است افت جانم شده است

                 اول اسم کسی ورد زبانم شده است

 

              در من انگار کسی ، در پی انکار من است

              یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

 

             یک نفر ساده ،چنان ساده که از سادگیش

              می شود یک شبه پی برد به دلدادگیش

 

            آه ، ای سنگ گران سنگ ، سبک بار شده

                 بر سر روح من افتاده و آوار شده

 

            در من انگار کسی در پی انکار من است

            یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است

 

          یه نفر سبز ، چنان سبز که از سر سبزیش

         می توان پل زد از احساس خدا ، تا دل خویش

 

      رعشه یی چند شب است ، افت جانم شده است

             اول اسم کسی ورد زبانم شده است

 

          ای ، بی رنگ تر از آینه ، یک لحظه بایست

        راستی آن شبح ، هر شبه تصویر تو نیست ؟

 

         اگر این حادثه ی هر شبه تصویر تو نیست !؟

         پس چرا رنگ تو و آینه ، اینقدر یکی است ؟

 

           حتم دارم که تویی ، آن شبح آینه پوش

       عاشقی جرم قشنگی است ، به انکار مکوش

 

        آری ، آن سایه که شب ،افت جانم شده بود

            آن الفبا که همه ، ورد زبانم شده بود

 

         اینک ، از پشت دل و آینه پیدا شده است

         و تماشا گه ، این خیل تماشا شده است

 

           آن الفبای دبستانی دلخواه ، تویی

                               عشق من ،.....

             آن شبح ، شاد شبانگاه تویی

                       تویی......تویی

........................

                                                           دکتر بهروز یاسمی

                                                                         ۱۳۷۳ 

                                            لطیفا........

                       پر کن از حالت جهانم را

                                ............................

 

 

+ نوشته شده در  جمعه سوم آبان 1387ساعت 23:29  توسط موهبت  |