| تبليغات | X |
|
یاری نکرد بخت که بینم وفای تو ای جان من فدای تو باد و جفای تو ای شادمانی ! از دل بیتاب من برو آنجا که عشق خانه کند نیست جای تو با آنکه از دل تو کسی جز بلا ندید یک دل ندیده ام که نلرزد برای تو سورد اگر ز عشق دل پر امید من پروانه ای شود که پرد در هوای تو چو شمع اگر بخلوت من پرتو افکنی اشکی شوم ز شوق که غلتم به پای تو کام که میدهد؟ لب شیرین دلکشت رام که میشود؟ دل شیرین دلکشت لرزد تنم چو شاخه بید از نسیم صبح از دور اگر بگوش من آید صدای تو ای دل ! سرود محفل دلدادگان شود هر ناله ای که عشق بر آرد زنای تو رونق نداشت بی تو گلستان زندگی گر داشت صد چمن گل نسرین بجای تو درمان من اگر ننماید طبیب عشق ای درد زندگی ! ز که پرسم دوای تو ای عشق........ ای عشق خواب مرگ بسی دیده بست و باز کوته نشد فسانه بی انتهای تو.......
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم دی 1385ساعت 14:7 توسط غریب آشنا
|
آن زمانی که دگر سازگاریتان نیست، با هر اندیشه خویش، و زمانی که دگر نتوانید.... که مقیم حرم دل باشید ،.. در لبان زندگی از سر گیرید. پس شود صوت یکی سرگرمی، گذران اوقات. در چه بسیار سخنهای شما، نیم کش می شود اندیشه تان. زان که اندیشه بود مرغ هوا، ....... که درون قفس حرف و کلام،...... می تواند بگشاید پر و بال،..... لیک گنجایش پروازش نیست. مردمانی ز شما ، در پی پرگویان،.. هر کجا می گردند، از هراسانی تنها ماندن. زان که خاموشی تنهایی اینان سازد، فاش در پیش نظر،... خود عریان شده شان ، و بخواهند از آن بگریزند. و کسانی هستند..که سخن می گویند،.... و عیان می سازند،.... فارغ از دانش و حزم،... یک حقیقت را ،...لیک.... خودشان نیز نمی فهمیدش ،... و کسانی هستند ، پاسداران حقیقت در خویش،.. و نگویند آن را ،با زبان کلمات. در درون اینان ..روح ماوا دارد، در سکوتی موزون. چون که با دوست خود،... در کنار معبر.. یا حریم بازار... رو به رو می گردید ،... خوش بود گر روحی ، که درونتان دارید،.... خود بر انگیزاند..جنبش لبها را ، ... و زبان را بکند راهبری. خوش بود آوایی.... خوش بود آوایی..که در آوای شماست، گوش ..گوش او را ، خود نوازش بدهد ، زان که جانش در خود... حفظ خواهد کردن، آن حقیقت که درون دلتان جا دارد، همچنان طعم شراب ، که به خاطر ماند... آن زمانی که فراموش شده رنگ شراب،،،،،،، و سبو دیگر نیست.
جبران خلیل جبران
+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 15:12 توسط غریب آشنا
|
وقتی خدا داشت بدرقه ام می کرد گفت:...... جایی که داری میری مردمی داره که می شکننت نکنه غصه بخوری..... من همه جا باهاتم تو تنها نیستی........ تو کوله بارت عشق می زارم که بگذری قلب می زارم که جا بدی........ اشک می زارم که همراهیت کنه...... و............. مرگ ...که بدونی بر میگردی پیشم.......
ای عشق لایتناهی می پر ستمت...... مددی ده.......
عمریست که دم به دم علی می گوییم در حال نشاط و غم علی می گوییم عمریست علی گفتیم و انشاالله تا آخر عمر هم علی می گوییم
با عشق علی هر که سرو کار ندارد پوسیده نهالیست که پر و بال ندارد ما غرق گناهیم ز آتش نهراسیم آتش به محبان علی کار ندارد عید غدیر خم را به تمام محبان حضرت تبریک عرض می گویم... یقین پروردگار آفرینش به موجودات عالم یا علی گفت چمن با ریزش باران رحمت دعایی کرد و آن هم یا علی گفت التماس دعا......
************************************ کاش می شد میان فاصله ها را با نقطه های کوچک پر کرد ، تا جایی برای گله نماند........ کاش می شد میان شک و تردید خطی بلند کشید تا آثاری از آن باقی نماند......... ای کاش عشق را می توانستیم معنی کنیم تا بدون معنی عاشق نشویم...... کاش تمام دوست داشتنها یک روز به نخواستنها تبدیل نمی شد ، شاید آن موقع می توانستیم کسی را دوست بداریم......... کاش تمام ........کاشهایمان روزی به بودنها تبدیل می شد شاید آن موقع برای کسی گله ای باقی نمی ماند......... ودیگر سخنی برای گفتن نبود......
چو عشق درد تورا در میان جانم ریخت چنان بسوخت که آتش ز استخوانم ریخت
عزیزتر بود از هر چه شادی است مرا غمی که عشق تو در جان ناتوانم ریخت
فدای ساقی عشقم که از صراحی درد هر آنچه خواست دلم بیشتر از آنم ریخت
ز بلبلان چمن آتشین ترانه منم که برق حادثه آتش به آشیانم ریخت
بهر چمن که از آن لاله رو سخن گفتم بجای حرف گل و غنچه از دهانم ریخت
چو خواستم ز نگاهش بیان حال کنم هزار شعله رنگین زهر بیانم ریخت
چه دشمنی بمن این روزگاربد خو داشت که سنگ تفرقه در جمع دوستانم ریخت؟
چرا بخویش نبالم؟ که نقشبند فضا هزار رنگ مخالف به امتحانم ریخت
مرا زمانه دانا بدست کم نگرفت اگر چه اینهمه آتش به جسم و جانم ریخت
شرار گشتم و بر خرمن جهانم زد غبار گشتم و در راه کهکشانم ریخت
بچشم روشن من اشک عشق را می دید که چون ستاره بدامان آسمانم ریخت
چو شمع عشق به خلوتسرای دلها برد چو نور شمع به فانوس پرنیانم ریخت
ترانه گشتم و با ساز تو بهار زدم شراب گشتم و در جام ارغوانم ریخت
شراب کهنه عشقم درون شیشه دل ولی دریغ ! ................................. که در کام این و آنم ریخت................
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم دی 1385ساعت 13:36 توسط غریب آشنا
|
|
درباره وبلاگ  خدایا.....
خدایا به تو عشق می ورزم خدایا..به تو عشق می ورزم چنان به تو عشق می ورزم که سرمست و تازه شوم. خدایا... مرا عشق پاک ، خلوص و عبودیت عطا کن ، مددم کن. مددم کن..... تا دنیا با تمام خوبیها ، غمها ، خوشیها ، زشتیها و زیباییهایش مرا نفریبد. لطیفا....... هر چه خیر است مقدر فرما ، و من را به راهی انداز که ، سرانجامش بهتر... ای مهربانتر ین مهربانان...
|
