| تبليغات | X |
|
به نام بی نام او عشقم دادی ز اهل دردم کردی از دانش و عقل و هوش طردم کردی سجاده نشین با وقاری بودم ........................
یادم است در خرداد ۸۵ با شبنم عاشقی شروع کردم و وبلاگ موهبت را به ثبت رساندم . و هنوز در وادی عشق سرگردانم ، ولی خوشحالم که در این راه ثابت قدم بودم تا بتوانم به مقصد فعلی برسم . و باز سفری را آغاز کردم ، سفری بی انتها برای رسیدن به خود عشق ، عشقی که سر چشمه نور است ، عشقی که سر چشمه هستی است.
معبودم ....ای عشق من کمکم کردی عشقت را ببینم و محبتت را حس کنم ، اگر عشقت را با دیده دل ندیدم و محبتت را انگونه که شایسته است حس نکردم ، ای وای بر من.... ای عشق من مهربانم ، در این راه جز دستگیری چیزی از تو طلب ندارم ، نازنینم مبادا از من رنجیده خاطر شوی و من را به حال خود رها سازی. ای همیشه سبز .... ای تجلی عشق ، دوستت دارم ... دوستم داشته باش.
ذهن ما زندان است ، ما در آن زندانی قفل آن را بشکن ، در آن را بگشا ، و برون ای از این دخمه ظلمانی نگشایی گل من ، خویش را در آن حبس خواهی کرد همدم جهل در آن خواهی شد ، همدم دانش و دانایی محدوده خویش و در این ویرانی هم چنان تنگ نظر می مانی هر کسی در قفس ذهنی خود زندانی است ، ذهن بی پنجره بی پیغام است ذهن بی پنجره دود آلود است ، ذهن بی پنجره بی فر جام است بگشایم در این تاریکی پنجره ایی و بگذاریم ز هر دشت نسیمی بوزد بگذاریم ز هر موج خروشی برود ، بگذاریم که هر کوه طنینی فکند بگذاریم ز هر سوی پیامی برسد ، بگشایم کمی پنجره را بفرستیم ، که اندیشه هوایی بخورد و به مهمانی عالم برود گاه عالم را در خود به ضیافت ببریم ، بگذاریم بر آبادی عالم قدحی و بنوشیم ز میخانه هستی قدحی ، طعم احساس جهان را بچشیم و ببخشیم به احساس جهان خاطره ایی ،ما به انکار جهان درس دهیم و ز افکار جهان مشق کنیم ، و به میراث بشر ، دین خود را بدهیم فهم خود را ببریم ، خبری خوش باشیم و خروشی باشیم که سحر را به جهان مژده دهیم ، نور را هدیه کنیم و بکوشیم جهان به ترنم ، تسکین و تسلی برسد و بروید گل بیداری ، د انایی آبادی در ذهن زمان و بروید گل بینایی صلح ، آزادی ، عشق بر روی زمین ذهن ما باغچه است گل در آن باید کاشت و نکاری گل من، علف هرز در آن می روید ، زحمت کاشتن یک گل سرخ ، کمتر از زحمت بر داشتن هرزگی آن علف است گل بکاریم بیا .. گل بکاریم بیا ، تا مجال علف هرز فراهم نشود بی گل آرایی ذهن بی گل آرایی ذهن نازنین ...نازنین هرگز آدم ، آدم نشود .
مجتبی کاشانی
+ نوشته شده در پنجشنبه چهارم تیر 1388ساعت 21:8 توسط موهبت
|
به نام نامي تجلي بخش هستي
يا رب از عرفان مرا پيمانه ايي سر شار ده چشم بينا جان اگاه و دل بيدار ده در دل تنگم ز داغ عشق شمعي بر فروز خانه دل را چراغي از دل بيدار ده
آدمها مثل تابلوی نقاشی هستند. تابلویی تمام نما از جهان هستی بهترین است ، برای درک و ستا یش آنها ،از دور نگاهشان کنیم .
بالاي سرم قرآ ن بالشم انجيل بسترم تورا ت زير پوشم ا وستاست مي بينم خواب بودايي در نيلوفر آ ب هر كجا گلهاي نيايش رست مي چينم دسته گلي دارم تقديم به شما
+ نوشته شده در شنبه نهم خرداد 1388ساعت 23:26 توسط موهبت
|
به نام نامی عشق ... دوست دارم تمام دوست داشتنی های جهان هستی را و عشق می ورزم به تمام عشق ورزیدن های صادقانه ایی که قابل ستایش است. همه دوست داشتنی که بر خواسته از عشق الهی است و نور الهی در آن ساری و جاری است . نوری که هدایت کننده دلها و قلبهای اگاه است .
سلامی به گرمی عشق ، عشقی آسمانی سلامی به گرمای حس زیبای حضورت ، همیشه جاری سلامی به گرمای دستان مهربانت ، که در سحرگاهان با عشق می فشارم و لبیک لک لبیک گویان سر بر سجده شکر می نهم ، تا عشقی دوباره و دوباره در رگ و خون جاری شود ، عشقی به وسعت جهان هستی . ولی نمی توانم وسعت آن را بیان کنم ، ! به بزرگی عشق و مهربانی که نثارم کردی ، ! ولی باز حد و مرزش را نمی توانم بیان کنم ،! دستانم را با عشق بالا می برم ، بالای بالا ، ولی باز قامتش ؟ به اندازه اشتیاقی که اگاهی بر آن دامن می زند. چگونه ترا بخوانمت .. به چه نامی صدایت کنم ... چگونه با تو سخن را آغاز کنم ، و سر آغاز کلامم چه باشد ؟ که بدور از تمام دلبستگی ها و منیت ها باشد . چگونه بگویم بیقرار کوی تو ئم و قسط دارم مقیم کوی تو باشم. گفتم : گفتم دل و دین بر سر کارت کردم هر چیز که داشتم نثارت کردم گفتا : گفتا تو که باشی که کنی یا نکنی این من بودم که بیقرارت کردم
آری، تو بودی که من را از بی قرار بودن ، به بر قراری ، و اکنونی که در گذشته و آینده نباشد و تو در آن همیشه جاری و من با درکی عظیم تر و شفاف تر بر خود واقف شوم و بیابم چگونه سنگینی وجودی خود را رهایی بخشم و بال بگشایم تا بتوانم به وصل تو برسم . باید قدری بر من واقع شود، فی احس التقویم همواره تو را می طلبم ....
خبر از بهار دارم ، سر وصل یار دارم همه بر قرار اویم ، که از قرار دارم شب خلوت نگارم ، به غنیمتش سر آرم سر سجده می گذارم ، که وصال یار دارم من از آن پیاله مستم ، که تو داده ایی به دستم سر و جان فدای دستت ، همه شب خمار دارم تو بریز تا بنوشم .... تو بریز تا بنوشم ز خمار خود بجوشم بر چون تو پرده پوشی ، گنه آشکار دارم تو بیا که شب سر آید ، سحری ز نو بر آید دلم از خطر در آید همه روز تنگ دستی ، به سر آورم به مستی که گدا و شاه خویشم ، ز می اقتدار دارم ز تو دم زند کلامم ، که سخن رود به کامم من خامه زن ، که خامم ، ز تو اعتبار دارم به امید وصل سالک ، غم هجر می زدایم به خیال سبزه رویی ، دل خود بهار دارم
ای که عشقت بهانه ی من ...... بهانه ایی برای هر لحظه با تو بودن و بهانه ایی ، برای رسیدن به تو ، ای با شکوه ترین عشق ، ای زیباترین کلام... در این سرای بی کسی ، کسی به در نمی زند.تنها تو را می جویم، تو را که بزرگترین و گرانبها ترین دارایی من هستی . تو که باشی ، همه چیز هست و حقیقت به منظر ظهور می رسد . الهی .... از طریق حلقه واعتصمو به رحمانیت الهیت متصل می شوم و تسلیم و شاهد در کوی تو قدم بر می دارم و به پیش می روم . راهی است که خود پذیرفته ام و هرگز پا پس نمی گذارم.
گفتی مرا بخوان.........خواندیم و خاموش پاسخ همین...............تنها ترا شنیدن است
عاشقانه دوستت دارم ، دوستم داشته باش ....................................
+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 13:29 توسط موهبت
|
بهار، سر آغاز همایش گل و معراج زندگیست لب تشنگان به منزل دریا رسیده اند سلام علیک ای مقصود هستی سر سبزترین شروع ساقی مهر سبزترین نگاه سر سبزترین ضرب زمین در دل ما سرو گلستان سجده شکر در سحر بین طلوعین
در بهاران سبزیم آنچنان می روئیم در بهاران سر سبز ساقه و برگ بهم بافته ایی وحدتی داریم سبز سر سائیده به عرش دل آزاده سبزی داریم سبز سبز چون سرویم
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387ساعت 15:32 توسط موهبت
|
هوالعشق.... عشق مانند هوا همه جا موجود است
تو نفسهایت را قدری جانانه بکش
همه روز اول صبح سکه ، مهر و محبت را از قلک دل برداریم و ببخشیم ، به اول نفری که به ما می تابد اولین عابر امروز ، که از کوچه ما می گذرد و صمیمانه بگو ئیم ، سلام !!!!!!! آری عشق ورزیدن ، به همین آسانی است، که دلی را بخری ، بفروشی مهری ، شادمانی را حراج کنی، رنج ها را تخفیف دهی ، مهربانی را ارزانی عالم بکنی، و بپیچی همه را ، لای حریر احساس، گره عشق بزنی، مشتریهایت را با خود ببری تا لبخند ، آری....
بیا ...... بیا شب را سحر باشیم جانم بیا غم را سپر باشیم جانم زمستان رفت خاطر از خطر رست بهار آمد ، گل آمد نازنینم ، همیشه خوش خبر باشیم ..... بیا ای نازنین تا با پرستو ، بهاری همسفر باشیم عزیزم بهار آمد بیا ، از نو بروئیم بیا با برگ و بر باشیم .... بیا ای ابر دل با هم بباریم عبوری پر ثمر باشیم ..... شقایق جان ، بیا با من دعا کن که آگاه و پر از شور و شعف باشیم ، عزیزم تسلی دل هم ، دلبر هم ، نسیم یکدیگر باشیم ..... سپیده سر زده بر خیز ما هم ، طلوعی مختصر باشیم عزیزم بیا خورشید من با هم بتابیم ، وجودی شعله ور باشیم ..... چرا در می به تلخی ، آه باشیم بیا در می شکر باشیم ، عزیزم گذر گاهی است دنیا ، پس چه بهتر خرامان در گذر باشیم ، عزیزم بیا ، بیا در جام ، ایران کهن سال ، شرابی کهنه تر باشیم ..... به سرمستی در این هستی بکوشیم حضوری با هنر باشیم ..... بهاران ساقی دلهاست سالک ، اگر اهل نظر باشی ..... اگر اهل نظر باشی .....
مجتبی کاشانی
+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم اسفند 1387ساعت 18:48 توسط موهبت
|
به نام هستی ، به نام حضرت دوست
از آسمان عشق به دریا رسیده است انسان دیگری که به فردا رسیده است
دل اگر چه در این باده شتافت یک موی ندانست ، بسی موی شکافت گر چه ز دلم هزار خورشید بتافت آخر به کمال ذره ایی راه نیافت
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387ساعت 18:22 توسط موهبت
|
هواعشق.. دنیا دیدی و ، هر آنچه دیدی هیچ است و آن نیز که گفتی و ، شنیدی هیچ است سرتاسر آفاق ، دویدی هیچ است و آن نیز که در خانه رمیدی هیچ است دنیا هیچ و اصل دنیا ، همه هیچ ای هیچ برای هیچ ، بر خود تو مپیچ
آری ......... سبوی نفس را بشکنیم ، آنگاه..... ساغر عشق را نوش کنی و....... سالک راه شوی ، تا ..... چکاد هستی . (س) یعنی ، سجاده نمازت را پهن کنی ، سرشار از عشق شوی و سرشک تا .......... سراج راه شوی و سرمد بمانی . آنگاه......... سروش آسمانی را به سرور ، در دل می شنوی سپس........ سزاوار پرستیدن، اگر......... سفال تنت را در راه دوست بشکنی ! آنگاه ، می رسی به (ت) . تبارک الله به سویت می نگرد ! اگر......... تباه کنی نفست را، سپس....... تاراج رفتن دلت را با کجاوه عشق شاهد باشی ، اگر........ تجسم عینی عاشقی شوی، تپش دلت را می شنوی، که...... تمثیل عشق شدی ! سپس می رسی به ( د ) همان که : داغ درد و دریغ بر پیشانی دل دارد ، از دوری دلبر ! اگر حضرت عشق دستی بر دلت کشید ، درخشش نور را در دل بینی ! سپس....... دف زنان و سماع کنان ، به...... دیار دلبر که همان ، دهکده دلدادگی است ، گام می گذاری ! آنگاه می رسی به (الف) قامت دوست ، در این لحظه باید، با اخلاص ، احرام بپوشی ! و اعتکاف پیش گیری ، آنگاه حضرت عشق اجابتت می کند ، و این لطیف ترین اجر توست ! سپس ....... آیات الهی را به دست می گیری و می نشینی ، و ...... افطار خود را با یک لقمه ، اغماض ( بخشندگی ) باز می کنی ، وقتی رسیدی به (ش) یعنی ، نیمه راه را آمدی ، آن زمان که ، شاهد شکر دهان ، و ......... شاعر شکر گفتار می شوی و ...... شاکر به در گاهش، و ...... شایسته زیستن با عشق ، اگر........ شتابناک و شوقمند در تعالی روح بکوشی ، و ...... شراب بی خویشی را نوش کنی ، و ........ شرح دلدادگی خود را بیان ! سپس می بویی ، شمیم شوقناک عشق را و دلت ، شرحه شرحه می گردد ، در شوق دیدار دلبر در این لحظه است که ، حس حضور حضرت عشق تو را ....... دوباره می رسی به (ت ) ، آمده است که بگوید : با ...... توکل........ تلاش کن ! ولی ....... تسلیم باش ! و در اینجا می رسیم به (ن ) ، تا دوست داشتن ! کامل شود . در اینجا اگر ، نادم باشی از لغزشهایت ناجی خواهد آمد ، یعنی ، نور نجات بخش . سپس ....... نکهت شبنم و پاکی را می بویی ! و ....... نگاهبان حضرت عشق می شوی و درآخر جوهر هستی را ، نوش می کنی و همه ی وجودت ، حضور سبز او می گردد و لا غیر ! دل ، لحظه ایی سکوت کرد و روی به عقل کرد و گفت : اینجا خلوت خاص حق است ، و تو ....... به دنبال استدلال های چوبین ! پس ! دل طربناک و ترانه خوان به سوی پژواک رنگین کمان ، پر گشود تا سر سفره دوست لقمه نور نوش کند !
................................... ................................
+ نوشته شده در سه شنبه هشتم بهمن 1387ساعت 16:14 توسط موهبت
|
به نام آنکه هستی از او طعم گرفت... به نام زیباترینی که عاشق زیبای ست
هر که در زنجیر آن مشکین سلاسل ماند ، ماند عقده ای کز پیچ و تاب زلف در دل ماند ، ماند پا کشیدن مشگل است از خاک دامنگیر عشق هر که را چون سرو این جا پای در گل ماند ، ماند
اکنون اگر خنکای فرح بخش و لطیف زیستنی طربناک را می خواهیم ، باید لقمه ی عشق را در فهرست غذای روح خویش قرار دهیم ، زیرا به خوبی آگاهیم که غذای روح اندیشه است. و از اکنون به همه چیز و همه کس عشق بورزیم، نور بنوشیم ، و ............... مباحثه میان دو گوهر همیشگی ، "عقل" و "دل " دل گوید : عشق آورده ام. عقل : عشق ! عشق چیست ؟ دل : مفهوم بودن است ! عقل : بودن ، بودن برای چه ؟ به کجا ؟ دل : به آن بالا ! عقل : تا آسمانها ؟ دل : خیلی بالاتر ، تا خلوت خاص حضرت عشق ! عقل : چه خوب ! من هم می توانم بیایم ؟ دل : تو ، نه ! ولی اگر خود را فراموش کنی ، با بالهای ( ع ) و ( ش ) و ( ق ) ، آری ! دل : (ع ) عبیر است ، نسیم دلنواز روح . ( ع ) عطر دلنشین ایمان به حضرت دوست. ( ع ) عالم معناست ، عینیت است ، عهد است ، نیست شدن است و دوباره هستی یافتن ! عقل : این همه معنا دارد ؟ ! دل : هر کدامشان دنیایی اند ، مرحله ایی اند ، بوی عطر و عبیر را می شنوی ، علاقمند می شوی ، بعد باید دل بکنی ، اگر عالم معنا را می خواهی ، باید نیست شوی ، فنا شوی و بعد " عندالله ". عقل : خب ، ( ش ) چیست ؟ دل : ( ش ) شیرینی آشنایی است ، شهد است ، شهادت است ، شراب است ، و سپس ، شکر به درگاهش. ( ش ) شمشاد است ، قامت بالای دلبر است . ( ش ) شقایق است ، شوق است ، شوق به معشوق را می خواهی ، شراب عشقش را بنوش ! آنگاه قول دوستی با تو می بندد . یعنی همان ( ق ) قول الهی ، قسم الهی و قلم ، صنع کردگار است ، همه هستی است . ( ق ) قدرت رب جلیل است ، قاعده هستی است ، قامت یار است ، قول دوستی است ، آنچه همه محتاج آنیم ! ( ق ) قسط است ، عدالت است ، که عاشق به معشوق می رسد . می بینی ! ( ع ) و ( ق ) یکی اند و (ش ) شرح این دو است . همه یکی اند ، همه عشق اند ! یعنی ، بالاترین ! عقل : بالاتر هم هست ؟ دل : آری بالاتر هم هست ، دوست داشتن ! عقل : آن دگر چیست ؟ دل : دوست داشتن با ( د ) آغاز می گردد . ( د ) دعای سحرگاهی است ، دعوت به دیدار است ، دل پر درد است. دیدگانت سر ریز خون می شود ، دیوانه باید بشوی ، آنگاه دیگر از عشق گذشته ایی ! بعد ، می رسی به ( و ) او واحد است ، حضرت عشق ! واجب الوجود از اسما ء اوست. وادی درد است ، اگر عاشقی ! وارث مهربانی است ، اگر دل بدهی . ( و ) وصف زیبایی وصل عاشق و معشوش است . ( و ) وهم سبز دوست داشتن است . اما (س) : ( س ) یعنی سبحان الله بگویی ، سوگند یاد کنی و سبوی نفس را بشکنی ...........
سرشار از عشق ، سالک راه و سزاوار ..... انشاالله ادامه در پست بعدی .....................................
+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم دی 1387ساعت 23:0 توسط موهبت
|
به نام نامی عشق ..... خالق ایثار و مردانگی سلامی به گرمی دستهای دوست بگو عاشقی تا سلامت کنم بگو یا حسین ... تا تمام دلم را فدایت کنم
کل یوم عاشورا .....کل ارض کربلا آری اینک عاشورا..........
این از عنایتها شمار کز کوی عشق پیش آید ضرر عشق مجاز را گذر بر عشق حق است انتها
متبرک هستند کسانی که دلهای پاکی دارند. زیرا خداوند همیشه در دلشان است. خدایا ...... مرا یاری ام کن و عنایت خاص الهیت را نصیبم گردان . تا ترا مشایعت کنم و با تو پیمان ببندم .با تو ،با یک اینکی که اتفاق افتاده. تا در اصل شیعه باشم نه به رسم. مثل حسین حق طلب باشم و با ظلم در ستیز. "ایاک نعبد و ایاک نستعین" و او را نمونه و چراغ راه خود قرار دهم. به فهم و درکی برسم که قابلیت درک آن ، از طریق شرح صدری است که تو با عنایت الهیت برایم در نظر گرفته ایی. تا جرات رویارویی با خود را داشته باشم. معرفت و روح نهضت حسین (ع) را در یابم و حماسه بزرگ او را ، در اینک عاشورا و کربلای خود زنده نگه دارم . در آئینه تمام قدی ، خود واقعی را نظاره گر باشم، منصفانه به خود بنگرم و بیندیشم ، طرحی نو بیابم تا با رسیدن به اندیشه درست، مسیر تحول را طی نموده ، تا در اصل حماسه حسین (ع) را زنده نگاه دارم نه در رسم . پیمانی همراه با عمل. می خواهم این آیینه را بشکنم ، اما چه فایده : آیینه گر نقش تو بنمود راست خود شکن ، آیینه شکستن خطاست تا به الیه راجعون نزدیکتر شوم و عشقی را تجربه کنم ، که طعم عشق را بدهد. عشقی که اسارت نباشد بلکه آزادگی و معرفت وجودی را بهمراه داشته باشد. عشقی زمینی را به عشقی آسمانی . تا در این اینکی که حماسه مردانگی و شهامت بزرگ مرد تاریخ را یادآوری می کند بتوانم، در اصل همراه و همقدم با شور حسینی باشم.
غازی به دست پور خود شمشیر چوبین می دهد تا او در آن استا شود ،شمشیر گیرد در غزا عشقی که بر انسان بود، شمشیر چوبین آن بود با عشق رحمان می شود، چون آخر آید ابتلا
در کوی معرفت و عنایت تو ، و با حس گرمای حضورت در این یادواره شور، حسینی ، به سادگی و آرامی نگاه دریا ، آرام و تسلیم ، تسلیم و شاهد زانو می زنم، تا ................ مهربانم............. دوستت دارم.... دوستم داشته باش
+ نوشته شده در سه شنبه دهم دی 1387ساعت 16:0 توسط موهبت
|
به نام نامی عشق......
به خیال تو ، چو دست در آغوش کنم عالم و هر چه در آن است ، فراموش کنم بهتر از جنت و طوبی است ، مرا هر نظری به رخ قد تو ای سرو قبا پوش کنم گر برانی ز در خویشتنم حاشا من حلقه بندگی غیر تو در گوش کنم
ای دائم الفضل...... چنان مشتاقم کن تا بتوانم ظرفیتهای وجودی خود را گسترش دهم ، تا به دید قدر شناسی از خود برسم و بتوانم کمال را دریافت کنم .( اگاهی و بینشی به طور کامل ) با آنکه می دانم حکمت و عدالت تو همیشه ، در همه حال و در هر لحظه جاری است . به مزد اشتیاق در وادی طلب قدم می گذارم تا خیر کثیرت شامل حال من گردد.
ای مهربان.... دانی که چه ها ، چه ها ، چه ها می خواهم وصل تو من بی سر و پا می خواهم فریاد و فغان و ناله ام دانی چیست؟ یعنی که ترا ، ترا ، ترا می خواهم
ای همیشه ماندگار ای همیشه جاری تو را با عشق میخوانم و از تو مدد می جویم دوستت دارم ، دوستم داشته باش
+ نوشته شده در سه شنبه سوم دی 1387ساعت 23:20 توسط موهبت
|
|
درباره وبلاگ  الهی.........
سلام علیک ، ای مقصود هستی دوستت دارم دوستم داشته باش
|
